ورزش های خطرناک

ورزش های خطرناک

–  کدام ورزش ها خطرات بیشتری دارند؟

– خطرکدام ورزش کمتر است؟

– به گزارش سایت ” ورزش ها ” به استناد حوادث پیش آمده در میادین ورزشی، آسیب ها و صدمات ناشی از ورزش همواره در رشته های مختلف وجود دارد و نمی توان آن را انکار کرد، حتی در برخی موارد آمارهایی از آسیب های ورزشکاران منتشر می شود که کمتر کسی احتمال درصدی از آسیب دیدگی را در آن رشته های ورزشی می دهد.

– وقتی مشتزن های حرفه ای را روی رینگ می بینیم که تا حد مرگ رقیب خود را زیر مشت های وحشتناک خود قرار می دهند.

– یا در بسیاری از رشته های رزمی، ورزشکاران ضربات مرگباری به سوی حریفان نشانه می روند و حریف به شدت بر زمین می کوبند.

 – حتی در همین ورزش محبوب فوتبال گاهی با تکل های ناجور و برخوردهای شدید، صدای شکستن استخوان های پای بازیکنان از فواصل دور شنیده می شود.

– در حالیکه هدف از انجام ورزش تامین سلامتی ورزشکاران است، با وجود این حوادث به این سوال تکراری می رسیم که پس خطرهای کدام ورزش کمتر است؟

– در نظر عموم مردم شاید ورزش های رزمی، اتومبیلرانی، صخره نوردی، فوتبال آمریکایی و یکی دو رشته دیگر پرمخاطره اند و در پاره ای وقت ها جان ورزشکاران را نیز تهدید می کند اما آیا می توان به صراحت خطرناکترین ورزش ها را معرفی کرد وبین ورزش های پر خطر و کم خطر تفکیک قائل شد؟

* ورزش های پرخطر:

– با توجه به آمارهای منابع ورزشی و پزشکی گزارش های حیرت آوری درباره صدمات منجر به جرح و حتی  مرگ در ورزش های متفاوت دیده می شود.

بسکتبال و دوچرخه سواری:
– شاید باور نکنیم که بسکتبال و دوچرخه سواری را در زمره پرخطرترین ورزش ها قرار داده اند.

–  ممکن است این موضوع برای هر فردی تعجب برانگیز باشد، اما آمارهای رسمی در برگیرنده این واقعیت است.

– براساس گزارش های منابع ورزشی و مراکز درمانی تعداد مراجعان به بیمارستان ها، مطب ها، آمبولانس ها، مراکز جراحی، کلینیک ها و بخش های اورژانس بیمارستان ها بر اثر صدمات وارده به بازیکنان بسکتبال و دوچرخه سواران، این دو ورزش را در رده ورزش های پر خطر قرار داده است.

– در آمریکا البته بسکتبال از دیگر ورزش ها پیشی گرفته است. پروفسور “پی تیرو تونینو “، جراح و ارتوپد دانشکده پزشکی لویولا شیکاگو می گوید: ” با تغییر فصل ها و ورزش های مربوط به هر فصل و اشتیاق بیشتر مردم به انجام این گونه ورزش ها، نیاز به آموزش یشتر مردم برای جلوگیری از صدمات ناشی از ورزش ها بیشتر احساس می شود “.

– زنان به علت شرایط فیزیکی بیشتر در معرض آسیب هایی از ناحیه زانو و رباط صلیبی قرار می گیرند.

– رباط صلیبی که درشت نی را به استخوان ران وصل می کند در پرش ها، فرودها، پیچش، چرخیدن روی پاشنه و توقف های ناگهانی آسیب می بیند. این حرکت ها بیشتر در ورزش هایی مثل فوتبال، والیبال، دو و میدانی و اسکی انجام می شود که با کمی تغییر حالت بدن، مثل خم شدن هنگام فرود، ریسک صدمه کاهش می یابد. با وجود این که صدمه های رباط قابل درمان است ولی ورزشکار را ماه ها از صحنه ورزش دور می کند.

– در برخی ازصدمات ممکن است مراجعه ای به مراکز درمانی  صورت نگیرد و درمان حضوری انجام نشود. بنابراین به صورت قطعی نمی توان گفت پرخطرترین ورزش کدام است. مسابقه های اتومبیل رانی فرمول یک، موج سواری، پرش با اسب، رقابت های کورس سوارکاری، شیرجه یا مشتزنی؟ تنها دو راه برای بررسی و برآورد این مسئله وجود دارد، یکی نگاهی به تعداد حوادث و صدمات گزارش شده و دیگری توجه به شرکت های بیمه و ارزیابی آنها از این ماجراها. برای نمونه،  می توان به رقابت های اسب دوانی، پرش با اسب، کوهنوردی واتومبیل رانی که بیشترین آمار مرگ و میر را داشته اند، اشاره کرد.

– در مورد صدمات ورزشی که به مرگ منجر نمی شوند گاهی از راگبی یا فوتبال آمریکایی به عنوان پرخطرترین ورزش یاد می شود که به گفته برخی آگاهان، تعداد صدمات ناشی از آن ۳ برابر صدمات ورزش های رزمی است.

– ورزش مشتزنی (بوکس):
– بسیاری از مردم فکر می کنند که ورزش مشتزنی در بالای فهرست ورزش ها ی پر خطر باشد، زیرا دومرد بالغ همدیگر را تا سرحد مرگ مشت می زنند و بسیاری از مردم آن را ناخوشایند و یک ورزش تهاجمی و خشن می دانند، در صورتی که با توجه به گزارش های رسمی منایع ورزشی، در رده بندی ورزش های پر خطر، یک بار این رشته را در رده پنجاه و سومین و بار دیگر در رده بیست و نهمین رشته های خطرناک ورزشی دسته بندی کرده اند.

– به نظر کارشناسان، تضادهای بسیاری در سیاست ها و نقطه نظرهای شرکت های بیمه درباره ورزش های پرخطر به چشم می خورد.به عنوان مثال تعدادی از این شرکت ها فوتبال را پرخطرتر از صخره نوری می دانند. ولی با وجود این اختلاف نظرها، شرکت های بیمه بیشتر این فهرست را مورد توجه قرار می دهند:

۱- پرش از ارتفاع درحالی که طنابی به یک پای پرش کننده متصل است. کوهنوردی بالای ۴ هزار و ۵۰۰ متر، قایقرانی موتوری، سفرهای خشکی در آفریقا، آسیا و آمریکای جنوبی.

۲- پرواز با کایت بدون موتور، چتربازی، پاراگلایدینگ، غارنوردی، صخره نوردی، اسکی روی صخره ها، پرش با اسکی و اسکی (که در آن ورزشکاران با هلی کوپتر به ارتفاعات غیرقابل دسترس می روند و از آنجا به پایین اسکی می کنند.) و هاکی روی یخ.

 

۳- غواصی درعمق بیش از ۳۰ متر، ورزش های زمستانی مثل اسنوبورد.

 

۴- پرواز با کایت های موتوردار، بالن سواری و اسکیت، قایق سواری در آب های خروشان، کانوسواری و سفرهای ماجراجویانه به شمال آفریقا، آمریکای جنوبی و آسیا.

 

۵- شمشیربازی، مشتزنی، ورزش های رزمی، چوگان، فوتبال آمریکایی، دوچرخه سواری در کوهستان، چتر بازی با استفاده از قایق موتوری، جت اسکی و شیرجه از ارتفاعات بسیاربلند.

۶- کوهنوردی، موتورسواری، شکار در طبیعت بدون استفاده از اسلحه گرم و سفرهای ماجراجویانه.

 

لینک مرتبط: اخبار ورزشی

 

 

 

 

 

 

 

Share this post

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *